8 Şubat 2011 Salı

İçimde bişey var

Bi ara terapiste gitmiştim.2-3 seans filan. Kafamda çözemediğim ve sebeplerini bilmediğim, anlayamadığım bir takım yoğun öfke patlamaları yüzünden. Olur olmadık zamanlarda, özellikle de mutlu olduğum zamanlarda pörtleyen, hayatı bana ve sevgilime zindan eden o kontrolsüz öfke patlamalarımı anlatırken çok kez ağladım adamın karşısında.

Daha önce terapiste giden arkadaşlarım, bu işin 2-3 seansla çözülmeyeceğini, insanların yıllarca gittiğini söylediler hep bana. İlk seansta bir şey anlamadım ama 2.ve 3.seanslarda öyle şeylerle yüzleştim ki, insanın gördüğü, duyduğu kokladığı her şeyin, yaşadığı ve üzerini kapattığı her olayın, her anın bilinçaltı denilen uçsuz bucaksız okyanusun derinlerine nasıl gizlendiğini, zayıf bir anını bulduğunda pusuda bekleyen kaplan gibi, beyin hücrelerine nasıl saldırdığını gördüm, dehşete düştüm.

O an ilginç bir aydınlanma yaşadım. Sorunların nereden kaynaklandığını anlamak, onları çözmek için yeterli gücün aslında içinde olduğunu da gösteriyormuş insana. Şu klasik "yaşam güzeldir" kitapları gibi konuşmak istemiyorum ama şunu anladım ki, bunu bir kere anlayınca gerisini kendisi çözebiliyor insan. Çözmese bile kendini kontrol etmeyi öğreniyor.Yani öyle yıllar boyu gitmeye gerek yokmuş...haa hiç mi dellenmiyorum şimdi? tabi ki delleniyorum ama eskisi gibi değil Daha kontrollü, daha olgun ve daha kendimi bilerek...

Şimdi daha iyiyim...Her şekilde daha iyiyim. Bi de şu ara verdiğim günlük egzersizlerime yeniden başlayabilsem...

Hiç yorum yok: