23 Kasım 2010 Salı

Ruhumda sıkışan öfkeler, gün gelir popomu tekmeler !

İnsanın ruhunda sıkışan öfkeler, gün gelir poposunu tekmeler. Öfkenin doğasına aykırı bişey biriktirmek ve sıkıştırmak...

Tepki verememek...korkmak, korkmak ve sadece korkmak...Herşeyi kabullenmek...Öfkeni bas bas bağıramamak...kimseyi suçlayamamak...kimseyi suçlayamadığın için de hayat boyu kendini suçlamak...Sonra yaşamda biri seni üzdüğünde ağlayıp üzülmek dışında hiç bir şey yapamamak...biriktirmek, biriktirmek, basiret bağlanması, konuşamamak, kızamamak...sonra gün gelmek, hayatının aşkıyla karşılaşmak...istediğin gibi bir ilişki yaşarken, olur olmadık yerlerde öfke krizlerine tutulmak, kontrolsüz, futursuz, dengesiz, acıtırcasına, sanki içinden bişeyler söküp atmak istercesine, sanki ölmek istercesine, bağırmak haykırmak, kızmak, zarar vermek, herşeyi mahvetmek, korkmak, korkmak ve sadece korkmak...kaybetmekten korkmak...kendinden korkmak ve yine başa dönmek...Bu saldırganlığın yüzünden kendini suçlamak, anormal olduğunu bir psikopat olduğunu sanmak, ve işte yine kendini suçlamak ! Herşeyi mahvettiğini düşünmek...oysa bunun, içindeki derin kırgınlıktan ötürü, yalnızlıktan ötürü olduğunu anlayamamak...korkudan dolayı olduğunu....Kendini suçlamak...kendinden nefret etmek, sevmemek, hiçbir şeye layık görmemek...oysa öyle olmadığını söylediğinde biri gözlerinin ta içine bakıp, seni deliler gibi sevdiğinde, seni dünyanın en değerli şeyiymişsin gibi sevdiğinde, onun yalan söylüyor olabileceğini düşünecek kadar özgüvenini yitirmiş olmak...

Öfkenin doğasına aykırı biriktirmek...Gün gelip en mutlu anlarınızı bir zindana dönüştürür yoksa...öfke birikip gözlerini kan bürümüş bir canavara dönüşür...Salıverip özgür bıraksak zamanında, şekil değiştirip bir elma şekeri olur oysa...Yapabilsek...

Hiç yorum yok: